تریسی کی اسمیت ، بیست و دومین برنده شاعر ایالات متحده ، در مورد چرا شعر برای همه است

کتابها

2018 کنفرانس و نمایشگاه سالیانه ALA اریکا گلدرینگ

حتی اگر در گذشته از شعر لذت نبردید ، تریسی ک. اسمیت ، که به تازگی دوره خود را به عنوان بیست و دومین برنده جایزه شاعر در ایالات متحده به پایان رسانده است ، توضیح می دهد که چرا شعر در واقع چیزی است که همه می توانند از آن لذت ببرند. اسمیت ، رئیس مرکز هنری لوئیس در دانشگاه پرینستون ، برنده جایزه پولیتزر ، بر چگونگی تشویق شعر خوانندگان به احساس تأکید می کند.

اسمیت در دوران تصدی عنوان Laureate شاعر ، گلچینی را به نام ژورنال آمریکایی: پنجاه شعر برای زمان ما ، که او او را به جوامع مختلف در سراسر کشور ، از جمله مراکز سالمندان ، زندان ها و کالج ها برد. اسمیت با این مجموعه تلاش کرد تا به خوانندگانی برسد که شاید هرگز قبلاً با شعر روبرو نشده بودند. او توضیح می دهد ، 'شما به واژگان جدیدی نیازی ندارید. شما به دانش قبلی احتیاج ندارید تمام آنچه شما باید انجام دهید این است که با دقت بخوانید و از آنچه احساس می کنید ، از آنچه تعجب می کنید ، آنچه شعر باعث می شود شما به خاطر بسپارید یا متوجه شوید ، آگاه باشید یا از آنها هوشیار باشید. '

ژورنال آمریکایی: پنجاه شعر برای زمان ماamazon.com9.99 دلار اکنون خرید کنید!

همه ما به عنوان خواننده احساسات و خاطراتی برای ارائه متن داریم. اما چرا ممکن است از چنین پیشنهادی طفره برویم؟ شاید فکر کنیم پاسخ های ما غیرقانونی است. اسمیت این نگرانی را برطرف می کند و می گوید: 'وقتی افراد اجازه ببینند که آنچه مشاهده می کنند معتبر است ، انواع مختلف شعرها را می بینند.' وی این عقیده را که شعر 'اشیا rare کمیاب برای عده ای منتخب است' حذف می کند.

او می گوید که رویکردش به خوانندگان فقط این است که بگوید ، 'یک شعر بخوان و گوش کن ، و همچنین به واکنش خود گوش فرا دهی ... می توانی در این مورد بسیار دور باشی. این پایان راه نیست ، اما سفر بسیار خوبی است که می توانید طی کنید. ' به جای اینکه یک شعر را تمام کنید و تعجب کنید که آیا 'آن را دریافت کرده اید' ، از خود بپرسید که آیا از نحوه صدای دو کلمه در کنار هم خوشتان می آید یا اینکه تصویری خاطره حسی را برانگیخته است. تصور کنید که ممکن است مصراع با صدای بلند در صدای مختلف افرادی که دوستشان دارید ، به نظر برسد. اگر خطی باعث تکان خوردن سر ، بالا آوردن ابروها یا گشاد شدن چشم ها شد ، مشاهده کنید. آیا یک عبارت باعث تشکر شما شده است؟ آیا دیگری باعث ترس شما شده است؟

'شعر بخوانید و همچنین واکنش خود را گوش دهید و گوش دهید.'

البته ، ممکن است هنگام خواندن احساسات را دریغ کنیم زیرا می ترسیم. شاید حتی پس از کنار گذاشتن این ایده که واکنش ما 'اشتباه' است ، ترس از مقابله با آنچه شعر در برابر آن فشار می آورد همچنان وجود دارد. اما اسمیت می گوید که او می خواهد تا هنگام نوشتن شعر کمی خودش را بترساند. از نظر او ، وحی در شعر به معنای 'نزدیک شدن' به چیزهایی است که از آنها بدش نمی آید: 'بی اعتمادی ، ترس' یا حتی تحقیر. در نظر گرفتن احساساتی از این دست ممکن است ما را آزار دهد. اما ملاقات با س questionsالاتی که اضطراب ایجاد می کند و انجام این کار با قلبی باز ، می تواند یک چالش مولد و یک تمرین مثمر ثمر باشد.

داستان های مرتبط بهترین کتاب های شعر که باید همین حالا بخوانید 16 مجموعه داستان کوتاه محبوب

اسمیت هنگام بحث در مورد کار خودش ، می گوید س theالاتی که در قلب شعرش وجود دارد این است: 'ما با هم کی هستیم؟' 'ما با هم چکار می کنیم؟' و 'عواقب ناشی از آن چیست؟' در اولین جلد شعر جمع آوری شده اسمیت ، ابدیت (مه 2019) ، این مراقبه ها از جغرافیاها به عنوان یک خانه خصوصی (ازدواج بین دو نفر) ، به عنوان یک کشور عمومی (با توجه به تابعیت) ، یا حتی به اندازه عالم بزرگ و فروتنانه تغییر می کند. (شعر او ، 'خدای من ، پر از ستاره است' با این جمله به پایان می رسد 'ما در لبه همه چیز دیدیم - / چنان وحشیانه و زنده به نظر می رسید که ما را درک می کند.') عناوین آثار مجزا این را منعکس می کنند حرکت: از سوال بدن ، به زندگی روی مریخ .

اسمیت تأکید می کند که میل او به نوشتن تا حد زیادی ریشه در تأثیر عاطفی خواندن شعر دارد. لذت بردن از شعر ممکن است با پرسیدن احساساتی که خودتان احساس می کنید شروع شود و سپس دیدن اینکه چگونه یک شعر می تواند به رشد شما کمک کند. اما همچنین می تواند بازتاب فراتر از شما را تحریک کند. اولین شعر کتاب اسمیت ، جن ، 'History' نامیده می شود. او در 'پیش گفتار' می نویسد ، 'این شعری در مورد خارش است / که ملت را در شب تحریک می کند. / این یک شعر در مورد تمام کارهایی است که ما انجام خواهیم داد / نه برای خراش ----. او این شعر را 'دستیابی به موفقیت در مورد تجربه خصوصی' توصیف نکرد و در عوض 'فکر کردن به عنوان بخشی از یک مجموعه' بود. مسلماً ، از آنجا که هر یک از ما بخشی از یک مجموعه هستیم ، ما مسئولیت داریم که خود را از طریق زبان به روی یکدیگر بگشاییم. خواندن شعر می تواند در این کار به ما کمک کند.

تمام کاری که شما باید انجام دهید این است که با دقت بخوانید و نسبت به آنچه احساس می کنید آگاه باشید یا هوشیار باشید.

بدیهی به نظر می رسد که همه شعر را به یک شکل تجربه نمی کنند. به خصوص با نوشتن در مورد هویت - نژادی یا غیره - یک متن خطر بیگانگی خواننده را تهدید می کند. در 'مطالعه دو چهره (Pasiphaë / Sado)' ، مونیکا یون ، شاعر می نویسد ، 'آشکار کردن یک نشانگر نژادی در یک شعر مانند آشکار کردن اسلحه در یک داستان است یا مانند آشکار کردن یک نوک سینه / در یک رقص. / پس از چنین افشاگری ، شعر است در باره نژاد ، داستان است در باره اسلحه ، رقص است در باره / بدن رقصنده - دیگر اصلاً رقص محسوب نمی شود و مشمول مقررات است. '

وقتی از اسمیت می پرسم که چگونه در مورد هویت می نویسد و آیا هرگز نگران محدود شدن در بعضی از گروه ها نیست ، او می گوید که می فهمد نشانگرهای هویت می توانند به 'اجازه تسلیم شدن نوع خاصی از خوانندگان یا بستن شعر' تبدیل شوند. اما ، او معتقد است که موارد بیشتری وجود دارد که 'این شکست خواننده است تا شعر ، به عنوان یک اثر هنری.' همدلی زمانی اتفاق می افتد که خواننده اثر را به عنوان دعوت بپذیرد. با ذهن باز بیایید ، احساسات خود را به ارمغان بیاورید ، و تجربه شما غنی خواهد شد.

2018 کنفرانس و نمایشگاه سالیانه ALA اریکا گلدرینگ

به ویژه در کارهای اخیر او راه رفتن در آب (2018) ، اسمیت هویت نژادی خود و معنای سیاه پوستی در آمریکا را در نظر می گیرد. از او می پرسم آیا انتخابات ریاست جمهوری سال 2016 در تصمیم او برای در نظر گرفتن نژاد در کار خود تأثیر بیشتری گذاشت؟ او پاسخ می دهد ، 'من فکر می کنم این جهان بود' ، در حالی که اضافه کرد ، 'منظورم این است که پاییز ...' او احساس می کند که درک یک درک تکان دهنده است که جهان تا آنجا که از این فصلهای تاریک دور نیست ، تصور می کنیم بود. ترس در مورد ایمنی که بر روی مغز فعال خود نداشتم وجود داشت. ' وقتی کشور اینقدر تقسیم شده چگونه می توانیم برای همه شعر بنویسیم؟ چگونه شعر می تواند در زمان تحقیر به ما خدمت کند؟ شاید کتابی که نمایشی از جهانی سازی شعر را منعکس می کند ، کتابی است که تجربیاتی را که در طول تاریخ نادیده گرفته شده اند ، در اولویت قرار می دهد. اسمیت در تأمل در تاریخ اخیر این کشور اظهار داشت که احساس می کند 'غیرممکن است که یک فرد بیدار احساس کند از توجه خصوصی نژاد دور است'.

یک شعر ، 'ناآرامی در باتون روژ' ، از جاناتان باخمن الهام گرفته شده است عکس . این عکس ، فعال Ieshia Evans را در تاریخ 9 ژوئیه 2016 ضبط می کند ، در حالی که وی هنگام اعتراض به بی رحمی پلیس در لوئیزیانا ، مچ دست خود را برای دستگیری ارائه می دهد. شعر اسمیت با یک بیت عجیب آغاز می شود ، 'بدن ما با جوهر خون تیره می دوزد. / استخرهای خون در درزهای روسازی. ' اسمیت می پرسد ، 'آیا عجیب است که بگوییم عشق یک زبان است / چند تمرین ، اما همه یا تقریباً همه صحبت می کنند؟' در دوبیتی های زیر ، اسمیت در یک س rال بلاغی وعالی ، تعجب می کند ، 'حتی مردان زره پوش ، آن دسته / دستبندها و کلیدهای آویزان ، چه چیز دیگری / آیا آنها تیغ عشق نیستند ، اگر نه تیغه عشق / اندازه گوشت آشنا قلب؟ '

داستان های مرتبط بهترین داستان های کوتاه که می توانید به صورت آنلاین بخوانید 24 کتاب از بهترین داستان های تاریخی

حتی وقتی اسمیت توجه خود را به یک عکس و یک واقعه منحصر به فرد جلب می کند ، این کلمات در یک سوال جهانی قرار گرفته اند که همه خوانندگان را به مکث دعوت می کند: 'آیا عجیب است که بگوییم عشق یک زبان است / چند تمرین ، اما همه یا تقریباً همه صحبت می کنند؟' ناامیدی در اینجا زندگی می کند ، اما امید نیز چنین است. ما در عشق یک زبان مادری مشترک داریم ، فقط باید معنای آن را فعال و به خاطر بسپاریم. اسمیت می گوید که او برای یافتن 'مدار جدید' برای افکار خود می نویسد ، تا آنچه را که به عنوان یک شهروند می داند مانع افشاگری دیگری نشود. آنچه می دانیم ، آنچه فکر می کنیم می دانیم و آنچه که مجاز به دانستن آن هستیم پیش شرط مواجهه با شعر نیست. همانطور که تریسی کی اسمیت در سرودن شعر از مدارهای جدید استقبال می کند ، ممکن است خواننده ای نیز مسیرهای جدیدی برای احساس و ارتباط با شعر را بپذیرد.

'آیا عجیب است که بگوییم عشق یک زبان است / چند تمرین وجود دارد ، اما همه یا تقریباً همه صحبت می کنند؟'

پوشش از ابدیت پوست درخت است حلقه های رشد سالانه در حلقه ها بیرون می ریزند و از یک هسته چوبی بالون می شوند. آثار موجود در چوب درخت می تواند نشانه خشکسالی ، باران بیش از حد ، آسیب دیدگی ، آلودگی یا آتش سوزی باشد. شعرهای موجود در هر یک از کتاب ها که برای این مجلد جمع آوری شده انتخاب شده اند ، با س questionsالات ماندگاری مرتبط هستند که برخی از آنها رگه هایی از فاجعه تهدیدآمیز را در خود جای داده اند. اشعار مانند شاخه ها به هم گره خورده ، شعرها با گذشت زمان رشد می کنند ، پایین می آیند و بیرون می روند. اسمیت می گوید ، 'شعر با زندگی صحبت می کند ... و به همین دلیل مهم است.' و مانند درختانی که هوای تنفسی ما را تولید می کنند ، شعر اسمیت سخاوتمندانه است ، دقیقاً همان چیزی را که وعده داده است انجام می دهد: 'شعرها می تواند به شما کمک کند زندگی کنید'.


برای داستان های بیشتر مانند این ، برای دریافت خبرنامه ما ثبت نام کنید .

تبلیغات - ادامه مطلب را در زیر ادامه دهید